Kleine Gros down Under

Hopla… mijn 3de weekend is weer voorbij! Er zijn nu in totaal al 21dagen voorbij, dus al 3 weken weg… nog 1 week en ik ben hier al een maand! Niet te doen, tijd gaat snel!

Owk, is even denken… wat deed ik dit weekend?
Ik heb naar sommige mensen opgebeld in het Belgienlandje en heb met redelijk veel van jullie gechat, aangezien wij sinds einde vorige week weer internet hebben! Op zaterdag is een collega langs geweest om een glaasje te drinken op ons terras met het prachtige uitzicht! Ik ben dan rond een uur of 6 naar Kathrin haar afscheidsbbq gegaan. Zij is een van de Duitse meisjes die hier voor 6maanden op stage waren, dinsdag om 8u30 vertrekt haar (kleine vliegtuigje, hetzelfde als het mijne) terug richting Duitsland. Het zal wel wat wennen worden om hier zonder haar te zitten, wij hadden best veel leute onder ons 2kes ) Maar ja tijd om weer nieuwe mensen te ontmoeten he!
Braaf als ik ook ben, wa ik al om 10u weer thuis… ik heb hier namelijk een kleine “probleempje”: ik ben hier al moe rond 9u-10u! Niet normaal want thuis vertrok ik vaak pas rond dat uur… Maar hier leef je denk ik ook wel automatisch meer mee met de natuur, toch best tof om ’s morgens de zon te zien opkomen en dan ’s avonds de maan aan de hemel te zien verschijnen!

Zondag was ik redelijk vroeg wakker. na mijn ontbijt in de zon, op het terras heb ik nog wat met de vriendjes en vriendinnetjes gebabbeld om dan tegen de middag te gaan surfen!!! Woehoe man!!! Niet te geloven… ik ben van de eerste keer kunnen gaan RECHTSTAAN op mijn board, het duurde wel maar enkele seconden, maar het is toch al dat he! Het is niet te geloven wat een speciaal gevoel dat geeft op zo’n board te staan! De combinatie van de kracht van het water en de snelheid die daaruit voortkomt is fenomenaal…
Ik ga waarschijnlijk een aantal lessen nemen bij Frank ) http://www.surfingwithfrank.com/ hij is een vriend van Stu en is een hele goede surfer volgens hem.
Voor diegene die dachten zoals ik, “surfen is easy”, die hebben het volledig verkeerd. Het is vooral vermoeiend! Wat er dus voor gezorgd heeft dat ik bek af was namiddag en heb dan maar genoten van een dutje in de zon op ons deck. (ja zus, ik was ingesmeerd!) Tegen de avond heb ik Fiona helpen een cake maken, ik heb het deeg gemengd, zij al de rest ).

Ja dus jullie merken het, ik heb hier wel een goede tijd! Mijn plannen voor de volgende paar weken/maanden beginnen ook wat vorm te krijgen. Volgende zondag is het de Children’s Day Out, waar ik ga helpen, de 25ste is het de Duck Race. Het weekend van Pasen ga ik wandelen, een 3-4dagen, rond een van de mooiste parken hier in de buurt: lake Waikaremanoana. Na dit weekend zal waarschijnlijk mijn stage hier in Gisborne eindigen en zal ik op rondreis vertrekken over heel het land. Meer details hierover volgen later wel…

Stel je voor… op een rustige vrijdag ochtend wandel je het Counsilgebouw binnen. Half slapend en een beetje je triest dat je met het prachtige zomerweer moet binnen zitten. De eerste mensen die je tegenkomt in de wandelgangen vallen je niet dadelijk op, maar eens je ze wat beter bekijkt … zien ze er toch redelijk vreemd uit! Fel groene kousen, opgetrokken tot onder de knie, een oranje short met witte bollen en dan als toppunt een paars hemd met een gele das! Geloof me vrij, je bent op slag wakker als je zo iemand tegenkomt in de gand :o) Het was hier namelijk “bad taste day”. Dat is dus iets wat hier zomaar kan… en wees gerust dat is hier gewoon heel het gebouw dat zich van top tot teen slecht kleedt!!!

Om er nog een schepje bovenop te doen was het vrijdagavond quiz. Je moest je met je team verkleden in een groep. Onze groep was the Village People, daar wij een zeer internationaal team hadden: duits, chinees, canadees, australies, nieuw-zeelands en belgisch hebben we ons dan maar The Global Village genoemd.  Onze teamleden waren: James > agent, Phill > bouwvakker, Danielle > indiaan, Rick > cowboy, Kathrin > motorrijder, ikke > matroos
Het was echt om te gieren, niet te doen. We zijn dan ook eerste geeindigd (als achteraan begint te tellen ) OEPS), maar we hebben wel de prijs voor ‘best geklede groep’ gekregen en de daarbij horende houte lepel, waarom de lepel dat weet ik zelf niet goed ) Daar kom ik misschien nog wel achter! (een groepsfoto volgt nog)

Als het rouwrumoer rondom jou is verstomd,
de stoet voorbij is, schuifelende voeten,
dan voel ik dat er een diepe stilte komt,
en in die stilte zal ik jou opnieuw ontmoeten.
En telkens weer zal ik je tegenkomen,
we zeggen veel te gauw, het is voorbij,
Hij heeft alleen je lichaam weggenomen,
niet wie je was en ook niet wat je zei.
Ik zal nog altijd grapjes met je maken,
we zullen samen door het stille landschap gaan,
nu je mijn handen niet meer aan kunt raken,
raak je mijn hart nog duidelijker aan.

-Toon Hermans-

Vanochtend kon ik niet aan de verleiding weerstaan om wat foto’s te nemen van de zonsopgang…

4u30, de wekker rinkelt… tijd om op te staan!!! Gewassen, ontbeten en weg waren we (collega Phill en ik). Om in Rotorua te geraken moesten we ons orienteren op de sterren, vandaar dat we zo vroeg vertrokken waren! Deze manier van navigeren was niet simpel want we moesten doorheen een heuvelachtig landschap, wat er voor zorgde dat niet alle sterren zichtbaar waren. Doordat we steeds omhoog moesten kijken waren de kleine rostblokjes in het midden van de weg ons volledig ontgaan. Todat we een akelig geluid hoorden! Niks te zien aan de auto, maar wel te voelen… het stuur deed niets dan schudden. Gelukkig toch niet te erg en hebben we onze weg gewoon verder gezet.

 In Rotorua aangekomen was ik zo vrij als een vogel. Ik ben er dan maar op uit getrokken. Op aanraden van zus en Bart ben ik naar de Volcanic Valley geweest, een 15min buiten de stad. Er was vanalles te zien: heet water, prachtige kleuren, mooie beplanting, … 

Na een prachtige wandeling van ongeveer 2u30 stond ik weer op de parking. Van daar uit reed ik terug richting centrum. Om mijn energie weer op peil te brengen was ik op zoek naar een leuk cafeke, ergens op de hoek van een straat viel mijn het “stella artois”bord ineens op, dacht direct van “daar moet ik zijn” ) Tijdens mijn eten kon ik genieten van een heuse paardenparade: er was een veiling aan de gang op tv, heb daar wel een aantal mooie exemplaren gezien! Om het kind in mij ook wat te gunnen ben ik naar de Skyline Skyrides gegaan. Is wel heel toeristisch maar heb me toch wel goed geamuseerd. Je moet hier dus een eikeslift nemen om dan boven op de heuvel te arriveren. Vanop die heuvel had ik een prachtig uitzicht over de stad. Maar dan… het leuke deel ) Ik ben met de ludge naar beneden gegaan!!! Een soort cartjes, zonder motoren, enkel met een remsysteem. Super cool ) Na 2 tourtjes ben ik weer naar beneden gegaan en nog wat rond gewandeld in de stad. Rond 4u Phill opgepikt en dan weer on the road to get home…Op onze weg naar huis zijn we, door Phills schuld ) verkeerd gereden, maar heb wel kunnen genieten van een mooie dam, nergens iemand te bespeuren en dan was daar ineens een dam! Aangezien het redelijk laat werd zijn we in Opotiki gestopt om Fish and Chips te kopen en het op te eten in the bush! Ergens langs een rivier, het eten op de koffer van de auto en kleine vliegjes als serveuses ) Rond een uur of 9 thuis, gedouched en mijn bed in gekropen! Een hele mooie dag, maar zal zeker nog eens terug moeten om van de rest te genieten… en eum, de geur valt daar wel goed mee!

RISK 

to laugh is to risk appearing a fool,
to weep is to risk being called sentimental,
to reach out to another is to risk involvement,
to expose feelings is to risk
showing your true self,
to place your ideas and your dreams before a
crowd is to risk being called naive,
to love is to risk not being loved in return
to live is to risk dying,
to hope is to risk despair,
to try is to risk failure,
the greatest risk in life is not to risk
NOTHING,
the person who risks nothing,
does nothing,
has nothing,
is nothing
and becomes nothing,
only the person who risks
is truly free…

Vertrokken op vrijdag 16 februari met Rick, mijn stagementor en Helen, zijn vrouw. Voor we aan de trip begonnen moesten we ons bevoorraden met wat voedsel. Daar ging het eventjes mis… een echtelijke ruzie in het midden van het grootwarenhuis! Ik vreesde er al voor dat dit zich ging verder zetten tijdens onze 3uur durende tocht. Gelukkig was dit niet het geval en was alles weer koek en ei tegen dat we in de auto stapten.

Onderweg veel gebabbeld met Helen en gelachen met Rick. Hij is namelijk niet zo’n goeie chauffeur; hij kijkt meer naar de natuur en de omgeving dan naar de weg… niet altijd even handig! ) Eens ter plaatse kon ik niet goed geloven dat dit werkelijk een stad was! Ik denk dat er al bij al een 20 huizen stonden en 1 winkel. Voor de rest was er veel groen en blauw: struiken, bomen, planten, gras + veel water!

Die avond was een beetje een girlsnight… heb met Helen zitten babbelen tot half 1, rond 12u zijn we buiten gaan staan en hebben we kunnen genieten van een prachtige sterrenhemel! heb zelfs de melkweg gezien! Onvoorstelbaar, echt waar! Heb dan in mijn tentje geslapen met het geluid van de zee op de achtergrond.

 ’s Morgens Rick geholpen bij het opstellen van een stand op het plaatselijke energie “festival” en daarna terug naar de zee gegaan. Een heerlijke strandwandeling gemaakt en beetje pootje gebaden. Dan weer ingepakt en richting beachhouse gereden.

Ja, inderdaad… we zijn verhuisd naar de beach! Er zijn echt geen woorden voor om te beschrijven hoe mooi het is! Aan de binnenkant ziet ons huisje er een beetje zoals een chalet uit, met hout enzo. De beste plaats in het huis is de living, met een groot venster met zicht op de grote oceaan! Zondag heb ik op ons terras gegeten met de zon in mijn gezicht en de surfers recht voor mijn neus.

Heb die morgen ook een poging gedaan om te surfen! Mannekes, da is moeilijk! Veel zeewater gedronken, maar dat was goed voor “het snot” want ben er nu zo goed als vanaf. Na mijn eerste surfervaring, heb ik mijn wat in de zon laten opdrogen. In de namiddag ben ik dan gaan wandelen langs het water…

 Meer moet dat niet zijn denk ik dan bij mezelf ) ben hier best tevreden! Hihi

Aangezien iedereen thuis zo nieuwsgierig is naar omgeving enzo. Awel hier enkele mooi beelden!

 Dit is het gebouw waar ik werk. Ik zit wel aan de andere kant, maar ‘t was mooier om een foto van deze kant te nemen. De rivier die je ziet is de Taruheru River,vloeit geen 500m verder samen in de waimata River om dan uit te monden in de zee, de grote oceaan!

Dit is nog eens de Taruheru River maar dan van de andere kant van de brug, tegen de stroom in getrokken. Aan de kant waar ik nu sta, achter mij is de stad, het centrum van Gisborne.

Tijdens onze wandeling van vorig weekend hebben we enkele mooie paarden ontdekt. Heerlijk ontspannend in de natuur, een uitstekende plek om tot rust te komen.

Zoals jullie dus kunnen zien is het hier een heel mooi land, een zeer natuurrijke stad. Vanaf dit weekend zullen de beelden wat veranderen, aangezien we naar het water verhuizen, nog meer natuur dus maar anders.

Vandaag vertrek ik samen met mijn stagementor naar Hike’s Bay tot zaterdag, ergens in de namiddag. Hoop op goed weer en niet te veel regen! Dit wordt mijn eerste tripje, moge er nog vele volgen ) 

Ik heb deze nieuwe weblog gemaakt om de simple rede dat ik deze kan updaten van het werk uit. (Ja, ik weet dat ik ook moet werken, maar ik heb het gevraagd aan mijn baas en het mocht dus…) Dit wil zeggen dat ik dus ook veel makkelijker foto’s kan uploaden enzo, veel interessanter voor jullie dus!

Ik heb wat foto’s van mijn reis toegevoegd dus bekijk de vorige posts nog is!

Er was eens een meisje dat erg zin had in avontuur en besloot om er op uit te trekken. Na wat surfen op het internet was de bestemming bekend… Gisborne, NEW ZEALAND! Haar tickets waren gauw geboekt. Nu alleen nog wachten op de moment om te mogen/kunnen vertrekken. Achteraf bekenen was dit moment er veel sneller dat verwacht…

Eens ter plaatse viel alles reuze goed mee. Haar gastgezin waren heel leuke mensen, de collega’s hadden soms wat rare streken, maar dat maakte het werk eens zo leuk. Maar op een dag waren ze, het meisje en iemand van het gastgezin, aan het wandelen door de straten van de mooie en rustige stad. In een van de straten liep een man die er nogal verdacht uitzag. Hij was een Maori, iemand van de plaatselijke bevolking dus. Hij liep in het midden van de straat en liep voor een auto. Gelukkig reed deze niet te snel en kon hij tijdig stoppen voor deze man. De Maori was dronken, dit bleek uit zijn gedag, hij begon de automobilist uit te schelden en schopte de auto net zo lang dat zijn schoen uit vloog! Op dat opgenblik stak hij de straat over en kwam hij recht op ons af… We probeerden hem te negeren en waren hem zonder problemen gepasseerd, dachten we. Net als we hem voorbij waren en we hem dus niet meer zagen, daar hij achter ons liep, nam hij zijn schoen en gooide die naar het buitenlandse meisje, recht in haar rug, maar ze gaf geen kik en liep gewoon verder. Het was te gevaarlijk om te reageren want er was niemand op straat en wie weet waar deze man allemaal tot in staat was… Maar gelukkig was het niet zo erg gesteld met het toeristje en hebben ze verder nog kunnen genieten van de mooie wandeling.

Zoals het dus gaat met deze verhaaltjes… en ze leefde nog lang en gelukkig!
Het was een redelijk angstige ervaring omdat ik eigenlijk niet goed wist wat ik moest doen. Was dit thuis geweest, dan had ik zeker gereageerd en de man is goed mijn gedacht gezegd, maar deze was veel te groot, te sterk en ik had geen idee hoe hij  zou reageren! Ik ben dus ok… niemand moet er aan twijfelen, het is hier ook veilig! Ik zie hier elke dag wel een aantal politieagenten enzo rondrijden en volgens Fiona is het nog nooit gebeurd. Er moet iemand de eerste zijn he!!!